Produced by Sophia Canoni. First two corrections by George
Canonis. Italian text was corrected by Carlo Traverso
Note: The tonic system has been changed from polytonic tomonotonic. The spelling of the book has not been changedotherwise. Words in italics have been included in _.Fotnotes have been cnverted to endnotes.
Σημείωση: Το τονικό σύστημα έχει αλλάξει από πολυτονικό σεμονοτονικό. Η ορθογραφία του βιβλίου κατά τα άλλα παραμένειως έχει. Λέξεις με πλάγιους χαρακτήρες έχουν συμπεριληφθείσε _. Οι υποσημειώσεις των σελίδων έχουν μεταφερθεί στοτέλος του βιβλίου.
ΤΥΠΟΙΣ Χ. ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΩΣ.
(Παρά τη πύλη της Αγοράς αριθ. 4)
1867.
»Για ιδές καιρό που εδιάλεξεν ο Χάρος να με πάρη
Τώρα που ανθίζουν τα κλαριά, που βγάν' η γη χορτάρι.»
Ειδόν ποτε μητέρα οικτρώς οδυρομένην επί του τάφου του μονογενούςαυτής τέκνου, και σιωπηλώς και μετά σεβασμού υπό ανεκφράστουβαρυθυμίας κατεχόμενος ετόλμησα να προσέλθω επ' ελπίδι, ότιήθελον δυνηθή μικράν τινα να προσενέγκω ανακούφισιν εις τοαφόρητον άλγος της πενθούσης διά των τετριμμένων εκείνωνπαραινέσεων, δι' ων συνήθως πειρώμεθα να καταστείλωμεν ταςακαθέκτους εκρήξεις ηπηλπισμένης τινός καρδίας.
Ούτε κυπάρισσοι ούτε ιτέαι ούτε πολύτιμα άνθη ούτε σιδηραίκιγκλίδες ούτε μάρμαρα περιεκόσμουν ή επεσκίαζον το τελευταίονεκείνο κατοικητήριον. Είς μόνος ανεξέργαστος λίθος εσημείου τηνκεφαλήν και επ' αυτού εκάπνιζεν ο νεκρολίβανος, καιόμενος εντόςτου κοιλώματος ευτελούς κεράμου. — Το χώμα προσφάτως ανασκαφένεφαίνετο εξωγκωμένον και κύκλω ολίγη χλόη εχάραττε τα στενώταταόρια, εν οις πάντα περικλείονται τα ανθρώπινα. — Ένθεν κακείθενάλλα διεσπαρμένα μνήματα και έν τινι γωνία προσηλωμένον επίγηραιάς ελαίας το σήμαντρον του κοιμητηρίου, πολλαχώς εκ τηςσκωρίας πεποικιλμένον και μη κινούμενον παρά διά μακρού σχοινίουέρποντος σπειροειδώς περί τον απηρχαιωμένον κορμόν.
Μετά θρησκευτικού φόβου προσεγγίσας και ιδών την γυναίκαγονυπετή, φέρουσαν επί του τραχήλου ατάκτως λελυμένην την κόμην,δρύπτουσαν διά των ονύχων τας παρειάς και αδιαλείπτως ποτέ μενκαταφιλούσαν την γην, ποτέ δε κλίνουσαν το ωτίον επί του μνήματοςκαι ωσανεί ακροαζομένην της φωνής του τεθνεώτος, ησθάνθην εμαυτόνσυντετριμμένον, και καταληφθείς υπό αφάτου συγκινήσεως έμειναασκεπής και όρθιος απέναντι του μητρικού πάθους μη τολμών ναδιαταράξω τον μυστηριώδη διάλογον, δι' ου προφανώς ετίθετο ειςσυγκοινωνίαν η ζώσα προς τον εν τω άδη πεφιλημένον αυτής υιόν.
Ήκουσα τότε πρώτον, μετά βαθυτάτης κατανύξεως, τα κάλλιστα τωνημετέρων μ ο ι ρ ο λ ο γ ί ω ν και έμεινα μέχρι τέλους απορροφώντας αναθυμιάσεις της νεκρικής εκείνης ποιήσεως, ίσωςπροαισθανόμενος ότι έμελλε να έλθη ποτέ ώρα, καθ' ην θρηνωδών κ'εγώ ήθελον δυνηθή ν' αποτίσω την οφειλήν μου προς εκείνους,οίτινες, αφού τα ιερά αυτών λείψανα διέσπειραν απανταχοΰ τηςΕλλάδος προς γονιμοποίησιν του πολυπαθούς ημών εδάφους, κείνταιαμνημόνευτοι, αμοιρολόγητοι.
Ούδ' έπαυον αι ολολυγαί της τρισαθλίας μητρός! Η θύελλα τουκοπετού προέβαινεν αεννάως, οι δε στεναγμοί συνοδευόμενοι υπόοδυρμών και ραγδαίων δακρύων τηλικαύτην είχον λάβει επί